Statement of Purpose- FTII FAC May 2018

 Growing up in the pre-television era, cinema was the only audio-visual entertainment available. But then, watching a film was in the theatre was a privilege to be earned by acing the academics-‘get first rank and be rewarded with movie tickets’, was the family rule. Thus, though I did not realize it then, movies steered me towards academic excellence.

Cinema to me meant not just entertainment but education and awareness as well. It was my window to the world of literature, aesthetics and performing arts. Fascinated by my mother’s recounting of scenes from the movie Pride and Prejudice and Gone with the Wind, I would binge-read the novels. That marked the beginning of my voracious reading habit leading to a degree in literature. I developed an ear for music too, thanks to Binaca Geetmala on Vividh Bharati. Encouraged by a family that allowed me to watch ‘good’ films and discuss them at the dinner table, anecdotes of our movie experiences are part of the family lore. A family that sees movies together, stays together for sure!

Why study film appreciation at all? Why study something that I enjoy anyway? Well, it’s an organic growth process to want to understand the creative energy and passion that goes into the making of the final product. Maybe that’s the reason I attend events like Padharpan at FTII and talk sessions with technicians, music directors and movie makers with fervour. There is so much one can learn about the art and craft of the silver screen. I perceive cinema to be the only inter-disciplinary and consummate form of entertainment available to the common man and the most affordable irrespective of one’s personal, social or political identity. Enchanted by its universal appeal, I have always wondered- why and how are certain shots/frames conceived in a particular way? How can one even conceive of themes like Inception, Jurassic Park or Avatar- leave alone transform it onto the silver screen? What’s the need for the song sequence- to break the monotony or to shift the focus? Why do our desi film makers see movies as two halves with an interval in between and not as a whole? And many such questions. I have noticed with interest how films of the 50s and 60s appealed to certain angst and concerns of the common man, the rise of the experimental art/parallel cinema in the 70s and 80s and the romance- driven 90s. Today, with the advent of technology like 3D, 4D, VFX and VR, the magic of cinema is breaking new grounds. Platforms like the internet, NETFLIX and Amazon Prime impact the content, style and grammar of film-making. Whatever be the format or genre, films are here to stay as a favoured channel of creative entertainment. My strongest desire to not just to have a clinical understanding of films but also to sharpen and nurture the cinephile in me. A course on film appreciation will certainly enlighten me on the development of this art form and its journey to the modern times through lectures, film viewings, discussions and interactions with stalwarts from the industry. I’m sure to discover subtle charms and nuances in films that I had not even noticed before and to appreciate how technology aids the creative flights of fancy in modern day masterpieces. And which better institution from, than FTII to learn it all? The Institute is a formidable brand as a school of cinema, given the pantheon of its illustrious alumni who never fail to credit their alma mater for nurturing and honing their talent. It’s a legitimate desire to walk the corridors that they inhabited and be enlightened by its curriculum.

 I have been a regular delegate at the Pune International Film Festival for several years now and have enjoyed watching regional and international films. What I enjoy, I value and wish to share the joy wherever and whenever possible. As a soft skills trainer and English Language Instructor, I have incorporated snippets from movies to embellish my training sessions on interpersonal skills, office etiquette, gender sensitivity, body language, ethics, confidence and team building, language proficiency and the like. Going beyond an enduring interest, my love for cinema has proved to be a support. I maintain a bilingual blog with musings on movies among other things. I also host quizzes on movie trivia in social gatherings. Efforts are on o launch a YouTube channel exclusively on movie reviews as an amateur critic (if I may dare call myself so). There’s also the possibility of having discussions around movies with the participants of my training workshops by helping them understand and analyse their own perceptions and personalities through their reaction to the movies. There is so much to look backward to with pride and so much to look forward to with hope. The anticipation of embarking on the Film Appreciation Course is exciting because picture abhi bhi bakki hai, dost!

I have been a regular delegate at the Pune International Film Festival for several years now and have enjoyed watching regional and international films. What I enjoy, I value and wish to share the joy wherever and whenever possible. As a soft skills trainer and English Language Instructor, I have incorporated snippets from movies to embellish my training sessions on interpersonal skills, office etiquette, gender sensitivity, body language, ethics, confidence and team building, language proficiency and the like. Going beyond an enduring interest, my love for cinema has proved to be a support. I maintain a bilingual blog with musings on movies among other things. I also host quizzes on movie trivia in social gatherings. Efforts are on o launch a YouTube channel exclusively on movie reviews as an amateur critic (if I may dare call myself so). There’s also the possibility of having discussions around movies with the participants of my training workshops by helping them understand and analyse their own perceptions and personalities through their reaction to the movies. There is so much to look backward to with pride and so much to look forward to with hope. The anticipation of embarking on the Film Appreciation Course is exciting because picture abhi bhi bakki hai, dost!

LET'S COME CLOSER

 What would you say about the workshop on parenthood organized by the Chinmaya Foundation? That it was Educative, entertaining and much more.

Shri Kulpathi Balakrishna Joshi, in his inaugural speech at the Andhra Mahila Sabha on 6^th August, defined parenthood as a ‘sacred responsibility’. In phrases felicitous he remarked how unwittingly modern parents ape the cuckoo that deposits its eggs elsewhere, thus bidding farewell to its duty all so conveniently. This is often so, for the creche and the school have succeeded-though they can never replace-the home as citadels of culture. He called for a social warfare against demoralizing cinema and strikes that corrode a child’s morality. Mrs. Y G Parthasarathy hit the nail on the head when she emphasized the embodiment of values over their enforcement. Being an educationist herself, she decried the pity of television taking over the mantle of surrogate parents. Like a calculator-cultured mind that has forgotten the numerical tables, she opined, we would rather push the child towards TV and Video games than share with him the magic of the waves or the music of a cataract. Perhaps Kamla Das was just too correct: ‘your rooms are always lit by artificial lights and your windows always shut’.

Here is a word of advice to indulgent parents from DR Papakumari – feed restriction and control too in childhood, though in a mild dosage; this would make the child stoic in the face of shocks and disappointments, later. She condemned the present-day-pupil’s routine: music, dance, sports, class work and the inevitable home work which make life a ‘rigorous rigmarole’. She was quick to point out how this tension makes the child’s entity more of a drill than a thrill.

The next day dawned with the Bala Vihar activities being outlined by two Sevikas. Bala Vihar catches the ‘giggling things’ young and imbibes in them traits of honesty and courage. Charity in Chinmaya Foundation begins with children. The fore-noon session saw a lecture rid of awesome jargon by MS. Shyamala Nagarajan on nutrition. She proved to be a connoisseur at that and the audience eventually became gourmets. Mrs. Padma Narasimhan had everyone spellbound with her talk on the relevance of Gita. Karma Yoga, she prescribed is a vitamin forte for the mind. Benefit we did, and we will by that panacea.

In the modern world, where generation gap has become the burning problem, the group discussions proved most assuring. Transactional Analysis, as expounded by Ms Lily Neelankavil, treated the ‘parent effect’ in a logical way. Her clarion call was, ‘don’t dwarf the child’s identity beneath your monstrous ego; give him a sense of belonging, not of possessing’. Mr Gary Miller’s ‘effective communication’ was everything of a grand treat. What with live demonstrations and self-evaluation tests, it was a pleasure to be reminded of our values. Mr Miller denounced the dichotomy between ‘do as I do’ and ‘do as I say’. The catchy poster ‘ I would rather you walk with me than point the way’ was his focal point.

The open session which was something of an epilogue, dispelled what few doubts there could have been. There weren’t any ‘resolutions galore’, yet a consensus was reached. All parents agreed to spare the rod- thank you dears, we too would spare you the bother. Here are a few points to ponder-what if the child is a bit dim or naughty? Roses do have thorns, yet isn’t the rose sweet? Childhood is a symbolic dreamland, your care and caress will enhance the sweetness-like a dimple on a smiling cheek….. 

To Amma on her 85th birthday on 2nd August 2014

 

Chingaru,  Chingakka ,Chingaru athai, Chingu, Rajam, Rajalakshmi, Chinna Manni, amma,பாட்டி - என்று எத்தனை விதமாய் நாங்கள் அழைத்தாலும், you define every relationship behind those salutations - daughter, sister , cousin ,wife ,daughter in law ,sister in law ,mother ,mother in law,grand mother  ..You have also defied being complacent in those grooves and have set new standards by raising the bar .உன்னை மாதிரி ஒரு மன்னியோ, அத்தையோ,மாட்டுப் பெண்ணோ,அம்மாவோ இனி மேல் பிறந்தால்தான் உண்டு. நீ என் அம்மாவாக அமைய நான் என்ன புண்ணியம் செய்தேனோ..?

The last of my sisters married and left for her marital home when I was 18 and I married at 26-so I had the privilege of being the only other woman in our household for 8 long years.How many habits and values I've imbibed from you just by observing you as you went about your routine...அதி காலை கருக்கலில், பூஜை அலமாரியில் எரியும் ஸ்வாமி விளக்கு வெளிச்சத்தில்,ஏலு நாராயணா ,ஏலு லக்ஷ்மி ரமணா ,ஏலு கிரி ஒடையா ..என்று உன் குரலில் விடியும் என் பூபாளக் காலைகள் .இடி இடிச்சா, பயப்படாதே, அர்ஜுனா phalguna ,பார்த்திபா ,கிரீடி ன்னு சொல்லு என்று நீ சொல்லிக் கொடுத்த மந்திரத்தின் விஞ்ஞான சூத்திரம் இன்றுதான் எனக்கு புரிந்தது.என்னுடைய english language proficiency ஐ எல்லோரும் பாராட்டும் போது அதற்க்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டது நீ என்பதை நான் என்றும் மறந்ததில்லை.நேற்று தான் நடந்தது போல் இருக்கு..First day ,first show என்பது  போல் my first assignment in prose in my first year of BA english literature .school final வரை தமிழ் மீடியத்தில் படித்தாலும் யாருக்கும் சளைத்தவள் இல்லை என்று நிரூபிக்க வேண்டும் என்று எனக்கு நானே விட்டுக்கொண்ட சவால்.இந்த லட்சணத்தில் assignment க்கு word restriction வேறு.Style ,substance ,vocabulary என்று எல்லா aspect களிலும் என் rough draft ஐ மெருகு ஏற்றினவள் நீ.அந்த assignment க்கு கிடைத்த முதல் இடம் motivated me to stay right on top all through the three years .முதல் முதலாக 'childish ' and 'child -like ' என்கிற இரண்டு பதங்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன என்று அன்று நீ எனக்கு உணர்த்தியதை நீ மறந்து கூட போய் இருக்கலாம்.1,Home Road வீட்டின் kitchen வாசல் பல விஷயங்களில் எனக்கு கீதோபதேச க்ஷேத்ரம் தான்.

 

Evening twilight sky யில் crimson red என்று என் வாழ்க்கையில் புதியதாய் வண்ணம்  கூட்டியது நீ.இரவு நேர வானத்தில் சப்த ரிஷி மண்டலத்தையும் Orion constellation ஐயும் அடையாளம் காட்டியதும் நீதான்.சிறு வயதில் சாப்பிடும் வேளையில் மஹா பாரதத்தில் சந்திரஹாசன் கதையும், Black Beauty கதையும் சொல்லி ருசியான ரசம் சாதம் மட்டும் ஊட்டவில்லை நீ- கலாச்சாரத்தையும், இலக்கியத்தையும் ருசிக்கும் ரசனையையும் சேர்த்து ஊட்டினாய்.

நான் என் குழந்தைகளுக்கு பாடிய தாலாட்டில்  'தசாவதார லாலி' யாகவும், என் பகவத் ஸ்மாரனைகளில் அபிராமி அந்தாதியாகவும் வாசம் செய்கிறாய் நீ.ஒவ்வொரு மாதமும் ஷ்ரவண விரதத்தின் போது கோவிலுக்கு அரிசி கொண்டு போய் சேர்க்கும் போது , நீ தினமும் உலை வைக்கும் போது பிடி அரிசி தர்மத்துக்கு என்று தனியாய் எடுத்து வைத்தது ஞாபகம் வராமல் போனதே இல்லை.ஒவ்வொரு பிரயாணத்தின் போதும் your methodical way of planning has always been a ready reckoner for me .

தொடர் கதையாய் எழுத இன்னும்  எத்தனையோ விஷயங்கள், அத்தனையும் விசேஷங்கள் (ஸ்பெஷல்).அழகு,அறிவு.ஆற்றல் (your tailoring and embroidery skill is just one among many ),அன்பு (நீ சுரபியை சம்ரக்ஷணை செய்ததைப் பார்த்தபோது உன் குழந்தைகளான எங்களை எவ்வளவு ஆசையுடன் வளர்த்து இருப்பாய் என்று நான் உணர்ந்தேன்.) எல்லாம் சேர்ந்த நீ ஒரு ரோல் மாடல் worth emulating .

You ran a பெரிய சம்சாரம் with limited resources .But I have never known you to have come under stress and thrown  words or falter in your responsibilities .வயதான மாமியாருக்கு மரியாதை, ஆசாரத்துடன் கவனிப்பு; பிள்ளைகளின் வளர்ப்பு, கல்யாணம், பேரக் குழந்தைகள் வரவு,மாப்பிள்ளைகள்,சம்பந்திகள்,உறவினர்கள்,அக்கம் பக்கத்தினர்கள், அப்பாவின் colleagues எல்லோரிடத்திலும் அனுசரணை, விருந்தோம்பல் என்று எல்லா கோணங்களிலும் உன் தனி முத்திரை பதித்தவள் நீ.யாரிடத்திலும் நீ முகம் சுளித்தோ ,கவனிப்பில் குறை வைத்தோ நான் பார்த்ததில்லை.சொல்லச் சொல்ல இனிக்குதம்மா...

A very unique characteristic I 've known in you is your sense of humour and witty repartees .That you 've kept it alive is a matter of great joy  and evidence of your cheerful personality .I do recall and narrate some in my conversations.

So there you see amma ,you are there in my thought ,word and deed everyday ,day after day after day .நான் உன்னுடன் இல்லாவிட்டாலும் நீ என்றும் என்னுடன் தான் இருக்கிறாய். இதோ உன்னுடைய 85வது பிறந்த நாளை முன்னிட்டு உன்னைப் பற்றி எழுதியதில் செல்லமாய் உன் மடியில் தலை சாய்த்து படுத்த கதகதப்பான சுகம் எனக்கு...இதை விட ஆசீர்வாதம் வேறு என்ன வேண்டும் எனக்கு..?

Thanks Amma for being what you are and for being there for us... I wish you have wonderful time today and always.

A Modern Day Draupadi

"Hell hath no fury like a woman scorned".
29 years ago, as the hearse of AIADMK CM MGR left Rajaji Hall for his final resting place at the Marina Beach, Jayalalitha, then the propaganda secretary of the party was shoved off by the party cadres owing allegiance to the CM's widow. 29 years later, the same party cadres stood with their heads bowed in respect mourning her demise at the same venue. When she was allegedly molested by ruling party members at the TN Assembly, she vowed to return to the Assembly only as CM. And return she did, not once, but 4 times over and 2 of the times, back to back, an unprecedented record in the state's history in 3 decades. A modern day Draupadi indeed!

Parallels are often drawn between her and Mrs. Indira Gandhi. Mrs. Gandhi was to the manor born so to say and had actually seen the birth of a nation from her very home and her entry into public life was a given. She had family, education, upbringing and a formidable legacy to fall back on during turbulent times. JJ on the other hand had none of these support systems. A reluctant politician, though she called MGR her mentor, she was compelled to charter her own path, blazing a trail as CM, 4 times over. Hers is history scripted not by Destiny, but one that she chose to write herself!

நான் கண்ட பாரதி-3

அத்தனைக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல் தெய்வ நம்பிக்கை கொண்ட மானுடன்.

நீயே சரணம், நினதருளே சரணம் 

என்று பாடினாலும்,ஏதோ நீயே பார்த்து எனக்கு அருள் செய் என்று இறைவனின் discretion க்கு விட்டு விடவில்லை.தன் இனத்திற்கும் தனக்கும் என்னென்ன வேண்டும் என்று பட்டியல் போட்டு வரம் கேட்பான்.

வேண்டாதனைத்தையும் நீக்கி வேண்டியதனைத்தும் அருள்வதுன் கடனே 

என்று demand வேறு செய்வான்.எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை எல்லாம் நானே கணக்காக சொல்லி விடுகிறேன், நீ வெறுமே SANCTIONED என்று கையெழுத்து இட்டால் மட்டும் போதும் என்று உரிமையாய் , செல்லமாய், கொஞ்சுகிறான், கெஞ்சுகிறான்...எப்படி.

.பூமண்டலத்தில் அன்பும் பொறையும் 

விளங்குக: துன்பமும்,மிடிமையும் நோவும் 

சாவும் நீங்கிச் சார்ந்த பல்லுயிரெலாம் 

இன்புற்று வாழ்க என்பேன்! இதனை நீ 

திருச்செவி கொண்டு திருவுளம் இறங்கி 

'அங்கனே யாகுக' என்பாய் அய்யனே 

சக்தியிடமும், முருகனிடமும்,கணபதியிடமும் அப்படி ஒரு அந்யோன்ய பாவம் !

நம் இச்சைகளை செவி மடுத்து பூர்த்தி செய்யும் விநாயகனை வேண்டுகிறான்..

எனக்கு வேண்டும் வரங்களை இசைப்பேன் 

கேளாய் கணபதி!

...கனக்குஞ்செல்வம் ,நூறு வயது....இவையும் தர நீ கடவாயே 

இந்த இரண்டு வரங்களும் அவனுக்கு வாராமலே போயின...கடைசி காலம் வரை செல்வம் சிறிதும் இல்லாமல்  வறுமையிலேயே உழன்று, நூறு இல்லை, ஐம்பது வயது வரை கூட வாழாமல் போன அந்த மனிதன் இவ்வுலகை விட்டுப் பிரிந்து போய்  விட்டாலும், அவன் பாட்டும், புகழும் என்றென்றும் சிரஞ்சீவியாக நம்முடன் இருக்கத்தான் போகின்றன. அவன் கனவு கண்ட தேச விடுதலை கிடைத்து 68 வருடங்கள் ஆனா பின்னாலும் அவன் வேண்டிய சமுதாய சீர்திருத்தங்கள் பலவும் இன்னும் கனவாகவே இருக்கக் காண்கிறோம்.அவன் சிந்தனைகளை நனவாக்குவதே அந்த முண்டாசுக் கவிஞனின் நினைவுக்கு நாம் செய்யக்கூடிய முதல் மரியாதை...சிந்திப்போம், செயல் படுவோம், செயல் படுத்துவோம்! 

வாழ்க பாரதி!

வாழிய செந்தமிழ்! வாழ்க நற்றமிழர்!

வாழிய பாரத மணித்திரு நாடு!

வந்தே மாதரம்!வந்தே மாதரம்!வந்தே மாதரம்!

நான் கண்ட பாரதி-2

தாய் மொழியான தமிழின் உயர்வைப் பாடாமல் இருப்பானா?

யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ் மொழி போல் 

இனிதாவதெங்கும் காணோம் 

என்றானே...மொழி வெறியனோ? என்று ஐயப்பாடு தோன்றும்...மொழிப் பற்று என்பது வேறு, கண் மூடித்தனமான வெறி என்பது வேறு என்று அறிந்த விவேக சூரியன் (ஞான பானு) அவன்.

மறைவாக நமக்குள்ளே பழங்கதைகள் சொல்வதிலே மகிமை இல்லை 

என்று அறிவுறித்தி,

பிற நாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள் 

தமிழ் மொழியிற் பெயர்த்தல் வேண்டும் 

இறவாத புகழுடைய புது நூல்கள் 

தமிழ் மொழியில் இயற்றல் வேண்டும் 

என்று மொழியின் வளர்ச்சிக்கு வித்திடுவான்.

தாய் மொழியைப் பாடியவன் தாய் நாட்டை  மறப்பானா?

பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு,எங்கள் பாரத நாடு 

என்று பெருமை பேசி,ஒளி  மயமான எதிர் காலத்தை கனவு கண்டு, புதிய கோணங்கியாய் நாட்டுக்கு நல்ல காலம் பொறக்குது, நல்ல காலம் பொறக்குது என்று குறி சொல்வான்.

திரைப் படங்களிலே காதலனும் காதலியும் மண முடித்தால் 'and they lived happily ever after ' என்று முடித்துவிடுவார்கள்...வாழ்க்கை என்னும் பெரிய கதை இனிமேல்தான் துவங்கப் போகிறது என்பதை மறந்து.அதே போல், விடுதலை மட்டுமே லட்சியம் என்றில்லாமல், விடுதலைக்குப்பின் இந்த நாட்டை எப்படி ஆள்வது, என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று,தேசத்தின் வளர்ச்சியையும், முன்னேற்றப் பாதையையும் துறை வாரியாக - department wise -planning செய்கிறான்.

ஆயுதம் செய்வோம் நல்ல காகிதம் செய்வோம் 

ஆலைகள் வைப்போம் கல்விச் சாலைகள் வைப்போம் 

.....காவியம் செய்வோம் நல்ல காடு வளர்ப்போம் 

கலை வளர்ப்போம் கொல்லர் உலை வளர்ப்போம் 

என்று தொழிலுக்கும் ,கல்விக்கும்,கலைகளுக்கும் பசுமைக்கும் குரல் கொடுக்கின்றான்.Inter linking of rivers  பற்றி அன்றே பாடி விட்டான்.

வங்கத்தில் ஓடி வரும் நீரின் மிகையால் வையத்து நாடுகளில் பயிர் செய்குவோம் 

என்று ஒரு தீர்கதரிசியால் மட்டுமே உணர்ந்து சொல்ல முடியும்.

மகாகவி மட்டுமா, கவித்துவம் வாய்ந்த ரசிகனும் கூட.

சமத்துவம், பெண்ணுரிமை, மொழி, தேசம்...சரிதான் படு serious ஆனா ஆசாமிதான் என்று தோணும். ஆனால் அவனைப் போல் உணர்ச்சியும், மகிழ்ச்சியும், ஆசையும், காதலும் சேர்ந்த ரசிகன் வேறொருவர் இல்லை என்று ஆணித்தரமாக சொல்லலாம்.இல்லை என்றால், கிழிந்த மேலாடைக்கு மாற்று துணி இல்லாமல், கருப்பு கோட் அணிந்து அதை மறைத்து திரிந்த வறுமையிலும், 

எத்தனை கோடி இன்பம் வைத்தாய் எங்கள் இறைவா, இறைவா 

என்று மகிழ்ந்து கூத்தாட சாதாரண மனிதனால் சாத்தியமா? 

காணி நிலம் வேண்டுவான்..அப்புறம் கொஞ்சமே கொஞ்சம் 'அழகிய 'தூணும் நன் மாடங்களும் கொண்டதாய்' ஜஸ்ட்ஒரு மாளிகை...' இன்னும் கேணி...தென்னை மரமும் இளநீரும்..தென்னை மரம் காற்றிலாட தென்றலும், தென்னங்கீற்றின் ஊடே வரும் நிலா வெளிச்சமும் ...குயில் ஓசையும்....அப்பப்பா...போதுமா...? எப்படிப் போதும்...தனிமையிலே இனிமை காண முடியுமா...

ஆதலினால் காதல் செய்வீர் 

என்றவனாயிற்றே  ..ஆகவே, இன்னும் வேண்டுவான்...பாட்டுக் கலந்திட 'பத்தினிப் பெண்ணும்' அவளோடு 'களிக்கக்  கவிதையும்'....

தெவிட்டாத இனிப்பான வாழ்வை இதை விட ரசனையாய் வேண்டிட முடியுமா? அவன் இயற்கையை, மனித வாழ்வை , வாழ்வின் சுவையை அனுபவிக்க ஆசைப் பட்ட ரசிகன்...பின்னர்தான் கவிஞன்.

நான் கண்ட பாரதி -1

பாட்டுக்கொரு புலவன் பாரதி...என்பார்கள்.ஏன், பாட்டுக்கள் மட்டுமா  இயற்றினான்? உரைநடையிலும்தான் அவன் கோலோச்சினான். விவேகபானு,சுதேசமித்திரன்,இந்தியா  என்று செய்திதாள்களிலும் பத்திரிகையாளனாக பணி  புரிந்த அந்த சீர்திருத்தவாதி, சிறுகதைகளும் எழுதினான். ஆனாலும் அவன் மேதாவிலாசமும் , புரட்சி ஓங்கிய கருத்துக்களும் , மொழி ஆளுமையும் விஞ்சி நின்றது அவன் கவிதைகளில்தான்.

இலக்கியத்தை வடிப்பதற்கு மட்டும் அல்ல அதை படிப்பதற்கும் ரசிப்பதற்கும் கூட பண்டிதன் போல் பாண்டித்த்யம்  தேவை என்கிற நிலைமையை தலை கீழாய் புரட்டிப் போட்டது அவன் எழுத்து. தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த அனைவர்க்கும் புரியும்படி, மேன்மையான இலக்கியத்தை சாமான்யனிடத்தில் கொண்டு போய் சேர்த்தவன் இந்த நூற்றாண்டுக் கவிஞன்.எண்ணத்தில் எழுச்சியும் எழுத்தில் எளிமையும் அவன் முத்திரை, முகவரி.

எப்படிப் பாடினனோ ...வசன கவிதையா, காவடிச்சிந்தா, நாட்டுப்புற பாடலா,வெண்பாவா, விருத்தமா,தீம் தரிகிட என்று ஜதியா ...எல்லாம் அவன் பல்லக்கில் ஏறி வரும்.

எதைப் பாடினான்?...இல்லை இல்லை எதைத்தான் பாடவில்லை...

தமிழ் மொழி இலக்கியத்தில் மட்டும் அல்லாமல் அந்த மொழி மூலம் பொது மக்களிடம், தலைமுறைகள் கடந்தும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய முன்னோடி அவனை 'மகாகவி' என்று நாம் அழைப்ப து உண்மை, வெறும் புகழ்ச்சி இல்லை.

குழந்தைகளுக்காக பாடினானே ...அது பாடல் இல்லை, பாடம்!ஆஹா ! குழந்தைகளுக்கான பாடமா....அப்போ பெரியவங்கதான் மொதல்ல உட்கார்ந்து படிக்கணும்...! இல்லை, இது குழந்தைகள் தாமே அறிந்து படிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை பாடம்! இன்னும் சொல்லப் போனால் ...a  lesson in life 's basic values .சரிதான், moral science lesson ஆ..குழந்தைகள் சொல் பேச்சு கேட்டதாய் சரித்திரம் உண்டா...அதனால் chocalate குடுத்து அவர்களை வசியம் பண்ணுவது போல், அவர்களுக்கு பிடித்தமான விஷயத்தை சொல்லி அழைக்கிறான்.

ஓடி விளையாடு பாப்பா....

விளையாட்டு என்றால் ஓடி வராத குழந்தைகளும் உண்டோ...? அருகே வந்தபின், நல் புத்தி சொல்லுவான்....

நீ ஓய்ந்திருக்கலாகாது பாப்பா...

ஒரு விஷயம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும்.ஓடி விளையாடு என்றான்...உட்கார்ந்த இடத்திலே Angry Bird ம் Temple ரன் நும் விளையாடச் சொல்லவில்லை. பிற்கால சந்ததியர்களின் போக்கு அன்றே தெரிந்து , couch potato வாக மாறாமல் வலுவான உடலைப் பேண வழி சொல்லுகின்றான். தனித் தீவாய் வாழாமல், சேர்ந்து வாழப் பழக, 

கூடி விளையாடு பாப்பா...

என்று team play ஐ வாழை பழத்தில் ஊசி போல் ஏற்றுவான் . காக்கை, குருவி, கோழி, ஆடு, மாடு, நாய்...இந்த உயிரினங்கள் எல்லாம் மனிதனை அண்டிப் பிழைக்கும் ஜீவராசிகள் என்பதால்,அவைகளை பேணிக் காக்கும் பொறுப்பு மனிதனுடையது. ஆகவே, சகல ஜீவராசிகளிடமும் இணக்கமாய் வாழச் சொல்லுவான். எடுத்த எடுப்பிலேயே எண்ணையும் எழுத்தையும் கற்றுக் கொள்ளச் சொல்லவில்லை...அதை விட முக்கியம்...தனி மனித ஒழுக்கமும், பொது நலமும், தேசிய ஒருமைப்பாடும், தெய்வ சிந்தனையும்...அதைத்தான் அவன் தேனில் குழைத்த மருந்து போல் பாப்பா பாட்டில் புகட்டுகிறான்.!

இளைய சமுதாயத்தை கூப்பிடுகிறான்...எதற்கு?தேசத்தின் வருங்காலத்தை நிர்ணயம் செய்யப்போகும் சமுதாயச் சிற்பிகள் அவர்கள்தானே...அவர்களை பெரியோர்கள் நாம் சரியாக வழி நடத்த வேண்டாமா? சரிதான், அது என்ன அவ்வளவு சுலபமா...வா, நல்ல புத்தி சொல்கிறேன், guide செய்கிறேன் என்றால் அய்யோ ! ஆளை விடுடா சாமி என்று காத தூரம் ஓட மாட்டார்களா...? அறியாதவனா நம் அய்யன்...? என்ன சொன்னால், எப்படி சொன்னால் காரியம் நடக்கும் என்ற psychology தெரிந்த தந்திரவாதி அவன்! ஒரு யுக்தி செய்கிறான்...ஒருவன் நல்லவனோ இல்லையோ, 'அவன் ரொம்ப நல்லவன்டா' என்று good conduct certficate குடுத்து விட்டால், அப்புறம் எதிர்பார்த்ததுக்கும் மேலாக மிகச் சிறப்பாக செய்து முடிப்பார்கள்.அது ஒரு tactic -self fulfilment prophecy போல.நீ சரியே இல்லை, உனக்கு போறாது...அப்படி, இப்படி என்று சொல்லாமல், 

ஒளி  படைத்த கண்ணினாய், வா வா வா !

உறுதி கொண்ட நெஞ்சினாய், வா வா வா!.....

வலிமை கொண்ட தோளினாய்,.....

 எளிமை கண்டிரங்குவாய்....வா வா வா 

 என்று போற்றி அழைக்கிறான். ஏன் ? கொஞ்சம் தட்டிக் கொடுத்தால் வெட்டிக் கொண்டு வா என்றால் கட்டிக் கொண்டே வரும் வயது என்று இந்த இளைய சமுதாயத்தின் துடிப்பை நன்கு அறிந்த நல் ஆசிரியனல்லவா அவன்!

Emancipation of women ...

நிமிர்ந்த நன்னடை,நேர்கொண்ட பார்வை கொண்ட புதுமைப் பெண்டிரின் உரிமையை கொண்டாடிய முதல் 'Complete Man ' பாரதி! அதுவும் ஒரு நூற்றாண்டு முன்பே.

பட்டங்கள் ஆள்வதும் சட்டங்கள் செய்வதும் 

பாரினில் பெண்கள் நடத்த வந்தோம் ...

என்று பெண்களை முன்னேற்றப் பாதையில் நடக்க அல்ல...களித்து கும்மியடிக்க வைத்த பெண்ணுரிமை patron நம் பாரதி!

என்ன இல்லை அவன் கவிதையில்?

சமூக அக்கறை இல்லையா...? 

நாம் செய்யும் செயல்களில் பிழை இருப்பின், அதை தப்பு, தவறு, சிறுமை, கொடுமை, குற்றம் என்று பிரித்து பாகு படுத்துவோம். ஆனால் ஜாதி பேதம் என்கிற செயலை, பாரதி தவறு என்றோ குற்றம் என்றோ கூட சொல்வதில்லை...

குலத் தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம் 

பாவம் -என்று சம்மட்டியால் ஒரே அடி வைக்கிறான்.பிராயச்சித்தமே இல்லாத பாவம்!

அறச் சீற்றம் இல்லையா?

தனி மனிதனுக்கு உணவில்லையெனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்!

என்று தார்மீகக் கோபம் வளர்ப்பான்...

பாதகஞ்செய்வோரைக் கண்டால் 

பயங்கொள்ளல் ஆகாது பாப்பா...

மோதி மிதித்து விடு பாப்பா, அவர் 

முகத்தில் உமிழ்ந்து விடு பாப்பா 

என்று ரௌத்திரம் பழகச் சொல்வான்

Compassion and Inclusion

Actress Shriya Saran is in the news as her new hindi film, a remake of the malayalam hit Dhrishyam is to hit the marquee this friday. I was pleasantly surprised to know she runs a spa named Spandan manned entirely by visually impaired therapists. What made her venture into such an enterprise? In the interview given to Pune Times of 29th July 2015 she says, 
" we all grow up sitting in a class room next to a child who is either better or equal to you. So you never grow up helping someone who may be better than you but just less abled.  So a part of you that is meant to show compassion is not developed as you only know how to show competition. As a result, we only know how to show pity instead of compassion. i feel community service needs to be introduced and made mandatory for kids in school."

Point to ponder for sure. Can't help recalling Karthik Subbaraj's short film 'Broken Gods' for Ability Foundation. Worth more than just a view. Click on the link below to watch.

https://www.youtube.com/watch?v=mpx7VSIrdF0&list=PLc-6TsB5bndJa0V8_2laP2hUND5SEqb_k&index=3

Helping Hands at the Golden Hour

My post in the month of February titled 'யாருக்காக ' was based on a true story narrated to me by a friend. The inspector's in that story was no fictitious character and I came across this article in TOI of 29th July 2015 about a good Samaritan cop who chose to go beyond the call of duty for larger good. May his tribe increase!

Quote

Jul 29 2015 : The Times of India (Pune)

WINDS OF CHANGE - Golden hour help: Traffic cop dons director's cap to make 15-minute film for larger good

Tarini Puri

Pune:





It was on his birthday that Sagar, a resident of Kothrud, met with an accident that left him bleeding on the road with severe head injuries. The accident could have taken a fatal turn, had it not been for a good samaritan, an aged passer-by , who rushed him to a hospital for medical treatment within the `golden hour'.This is the premise of `Helping Hands', a 15-minute film made by Mahesh Kumar Sartape, assistant police inspector with Warje traffic police, to spread awareness about the importance of tak ing accident victims to the nearest hospital within the first 60 minutes, or the `golden hour' to give them a better chance at survival and recovery . Bystanders and passersby , who cannot assist physically , can help by immediately informing the police (100) or the emergency medical service (108), Sartape says through the film.
The film, shot in Marathi over three days at multiple locations around the city , features five professional actors and even the traffic cop in a short role. Sartape has also written the story , screenplay and the voice-over narration, besides directing the film which is inspired by his own experiences in dealing with road accident victims and apathy of the passers-by and bystanders.
Sartape now plans to reach out to the citizens by screening the film in educational institutes and during the Ganapati festival. “The past one year, I have been deputed on the highway and have dealt with a lot of accident cases,“ says Sartape.“In most cases, we were not able to help the victims as the news reached us late. These victims could have been saved if they had gotten im mediate medical care. What's more disturbing was the in sensitivity of the bystanders who instead of taking the vic im to the hospital, chose to ust stand and watch, or worse, click photographs to upload on social networking sites. I would be happy even i one accident victim is saved because of this film,“ he says Sartape cited a Supreme Court order about the role o doctors in treating acciden victim, saying that every ac cident victim has a right to imely medical care.
Sartape is happy abou he response the film has gar nered so far. “We recently screened the film at a girls educational institute and al most every viewer was cry ng at the end of the screen ng. The actors in the film too did not take money as they connected with the socia message. I would be happy i t can be screened at Ganapat pandals this year,“ he says.
Sarang Awad, deputy commissioner of police (traf ic) says, “It is a fantastic film with a lovely message. It's un ortunate that people don' come forward to help acci dent victims. The golden hour can actually save lives and as has been shown in the ilm, the victim may be your own near or dear one.“





Unquote

To Sir, With Love - Part 2

Being an ardent fan of writer Sujatha, I got to know that Dr Abdul Kalam and he were college mates in St Joseph’s college, Trichy and Madras Institute of Technology, Chromepet. At the latter named institute, the former pursued Aeronautical Engineering while the latter chose to master in Electronics.  They also secured first and second positions respectively for their projects. Their association was to continue well into their twilight years. President Kalam , ever the student-centric teacher at heart  that he was, wanted to write a book for children simplifying science and technology . He requested Sujatha, a scientist himself and  popular writer with mass readership, to co author the same. Sujatha is supposed to have remarked, “I’m ready anytime you are, Sir”. Had  that collaboration come through, it would’ve been a best seller translated into every language under  the sun!

There never was one before or after, who re defined the Presidency as he did. Here was a President who stuck to his oily hairstyle making quite many stylists  tear their hair in despair. If his thick grey locks shaped like inverted commas framing the forehead were not shocking enough, the disarming disregard for protocol surely was. He was far too distinguished (already a Bharat Ratna) , even before he became President a good five years later, which can’t be said about some of his predecessors or his successor. Every other First Citizen of the nation has maintained a distance from the common man he/she represents while Kalam reached out to them through the world wide web. A student had casually written to him , inviting him to his college. Prompt came the reply from the President’s office that His Excellency would consider the request anytime he visited the student’s town. Imagine the lad’s surprise a few months later when he actually received a call from Raisina Hill asking whether such and such a date would be fine for the college for his proposed visit! Sweet dreams are made of these…who am I to disagree…

Time was when skeletons were tumbling down the closets of several politicians, industrialists, bureaucrats, film stars, sports stars, spiritual gurus even. A thoroughly disillusioned 20 something of a PYT would tell me, “Aunty, the day I hear of a scam involving Abdul Kalam, I swear I’ll give up all hope on humanity!” Personal and professional integrity, simplicity, humility as character traits and eminence in the hallowed field of space science and defence technology made him an awe- inspiring icon way more than any rock star or movie star ever could.

How able was he as a President? I’ve heard of controversial decisions like declaring President’s rule in Bihar, sitting on mercy petitions indecisively and such. The jury is still out on those. What can you say when given a choice,  he would rather  teach than receive dignitaries,  confer awards or administer oaths?

He once wished to become a pilot in Indian Airforce. He didn’t quite make it and went on to become a scientist. Decades later by virtue of being the President, he would become the Supreme Commander of the Armed Forces combining not just the air force, but army and navy as well. Yet he didn’t get to be the fighter  pilot he originally wished to be, you say….

Well he did, almost half a century later in 2006 when he flew as a co-pilot in a Sukhoi-30 from Pune’s Lohegaon Air Force Base. These are tales one loves to tell one’s children and grand children to ignite their minds to sour on wings of fire…Thank You Sir, for being the teacher who taught by example. Thank You Sir, for giving us pride! Thank You Sir, for giving us hope!

To Sir, With Love - Part 1

28^th May 2003, IUCAA (Inter University Centre for Astronomy and Astrophysics) Pune:

The auditorium was buzzing with college students wearing their ID cards like some badge of honour and why not, when the cards were their free passes to attending the 11^th President of India’s address to the scientists’ community?  That summer morning,  the Power Point President as he had come to be called, Dr APJ Abdul Kalam was sharing defining moments from his career.

He was the Project Director in ISRO for the SLV3 programme, to place satellite “Rohini” into orbit. The project had already overrun cost estimates and was carrying the aspirations of the entire sub continent into the exclusive space club. On the D Day of 1979, goaded by the assurances of the team members, Kalam bypassed the computer system that was warning of a glitch and manually launched the rocket which minutes later, plunged into the Bay of Bengal, turning the dream project into a monumental nightmare. Journalists from all over the world had arrived to report what would have been a historic event. One would think there would have been a witch hunt to fix the blame for the utter fiasco on the scientists involved. Prof. Satish Dhawan the then Chairman of ISRO gallantly stepped forward  throwing  himself to the wolves baying for blood (did he have a 56 inch chest?) and shouldered the responsibility himself for the disaster , re assuring the media and the nation that ISRO will soon succeed in the mission- which it did, the very next year. This time around though, he commanded Kalam to step forward and address the press conference. A leader owns failure himself, but credits success to his team- was the lesson in leadership the man who would be President three decades later, learnt that day.

Thunderous applause rent the air when he recounted this incident to an audience most of whom were not even born when the event happened. Such humility from the man who became the nation’s Missile Man!

“I shot an arrow into the air, it fell to earth I know not where” , my heart would swell with pride whenever I got to recite this poem in school.  What made the man who actually shot a rocket into the air feel proud? Not the satellite launch but a spin off from defence technology –his idea for  indigenous , cost effective cardiac stents and using  light weight carbon-carbon material used for making Agni to make composite material for calipers for polio patients, thereby reducing the weight of the calipers from 4 kgs to mere 400 grams! Polio patients who could barely walk, could now run!

This time it was not just the ovation but full throated whistles from the young audience that brought the roof down. It’s befitting that the central government has now named the Rashtriya Avishkar Abhiyan after him.

அந்த நாள் ஞாபகம் -Part 1

இந்தக் கால தமிழ் சினிமா உலகில் பெரும்பாலும் பின்னணிப் பாட்டு என்கிற பெயரில் வலம் வரும் ஓசையைக் கேட்க கேட்க 

     எம் எஸ் வீயும் ராஜாவும் கொடி  கட்டிப் பறந்த 

     அந்த நாளும் வந்திடாதோ ..

என்று ஏக்கம் வருகிறது.

கொச்சைத் தமிழில் பாடல். அதற்கு பீட் மட்டுமே பிரதானமாய் காட்டுக் கூச்சலாய்  ஓசைக் கோர்வை. கவிதைத்துவம் இருந்தாலும், பாடலின் வரிகள் காலத்திற்கும் நினைவில் நிற்கும்படி ஜீவனுள்ள இசை அமைப்பு உண்டா என்றால் இல்லை என்றுதான் பெரும்பாலும் சொல்ல வேண்டும். பூக்கள் பூக்கும் தருணம் ( மதராசப் பட்டணம்), கண்கள் இரண்டால் (சுப்பிரமணியபுரம்), ஆனந்த யாழை மீட்டுகிறாய் ( தங்க மீன்கள்) போன்ற சில பாடல்கள் விதி விலக்கு .புல்லாங்குழலின் கானமோ, ஒரு பியானோவின் கம்பீரமோ, வீணையின் நாதமோ, கிடாரின் ஜாலமோ அந்த அந்த இசைக் கருவியின் தனித்துவத்துடன் பாடலுக்கு உயிரூட்டுவதாய்....ம்ஹூம்..எல்லாம் டிஜிட்டல் மயம் ! 

சின்னக் கண்ணன் அழைக்கிறான் ( கவிக்குயில்) பாடலின் ஆரம்பத்தில் வரும் புல்லாங்குழல் இசைக்கும், என்ன என்ன வார்த்தைகளோ  (வெண்ணிற ஆடை) பாடலில் இடம் பெரும் பியானோ ஒலிக்கும் இளைய நிலா பொழிகிறது (பயணங்கள் முடிவதில்லை) பாடலில் ஊடுருவி கலந்திருக்கும் கிடாரின் dynamicsஇற்கும் , கண் போன போக்கிலே கால் போகலாமா (பணம் படைத்தவன்) வில் அக்கார்டியன் தரும் grandiose feel ற்கும் தேவியர் இருவர் முருகனுக்கு ( கலைக் கோவில்) பாடலின் வீணை நாதத்திற்கும் , அன்றொரு நாள் இதே நிலவில் (நாடோடி) பாட்டில்  ஹார்மோனியமும்  ...ஆஹா..அக்கம் பக்கத்து வீட்டாரின் சொத்தையும் சேர்த்து எழுதிக் கொடுத்து விடலாம். அப்படி மயக்கும் இசை மழை பொழிந்த தமிழ் சினிமா உலகம் இப்போது வானம் பார்த்த பூமியாக ஆகிப்போனதாய் தோன்றுகிறது. யாரைச்  சொல்லி என்ன லாபம்..

Rule Reversal for Gen Y

Heard the saying " The mountain won't come to Mohammad, so Mohammad must go to the mountain" ?. Well, it's not so anymore .... just sample this!

     Quote

"Jul 20 2015 : The Times of India (Pune)

App takes Bard to hip-hop generation

London: PTI





London: A new app that allows students to lip-sync favourite lines from Shakespeare and mix beatbox rhythms with the Bard's text can make it easier for them to study and experience the famous playwright's work.The app, called Re:Shakespeare, is aimed at young people aged 11 to 18 to let them study and experience William Shakespeare's play `Much Ado About Nothing'. The app, an initiative by UK's Royal Shakespeare Company , also allows students to take a HipHop Shakespeare quiz.
Students can get to grips with the `what, why and how' of Shakespeare's language, with a 360 degree performance of two sections of `Much Ado About Nothing'. Hosted by `Doctor Who' actor David Tennant, the app also features actor Tamsin Greig, voice coach Nia Lynn and director Iqbal Khan, offering tips and advice for understanding and performing Shakespeare. The app includes links to, and quotes from, 19 other Shakespeare plays. “The app sets Shakespeare alongside contemporary artists doing the most extraordinary things with language,“ said RSC's director of education Jacqui O'Hanlon.
“Language is power for hiphop artists and they use it to provoke, challenge and move people just like Shakespeare did,“ O'Hanlon said.
More than three million UK students study the works of Shakespeare every year but teachers are concerned that some pupils struggle to see the relevance of works in medieval dialogue from the 16th century .
The app will be offered as a support to schools from September."
Unquote

தமிழ் இனி மெல்லச் சாகும்

அடிக்கடி பிறந்த பொன் நாட்டிற்க்கு போய் வந்ததில் ஒரு விஷயம் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. தமிழ்  கூறும் நல்லுலகில் தமிழ் மொழி ஆளுமை மிகவும் குறுகித்தான் போய் விட்டது.

திரைப்படமோ, சமையலோ, கிரிக்கெட் மாட்சோ - சிலாகிக்கும் அளவு இருந்தால்,    'சூப்பர் ', 'awesome ', 'சான்சே இல்ல'   என்கிற மூன்றே மூன்று வார்த்தைகளுக்குள் அடக்கி விடுகிறார்கள். அதுவே மோசமாக இருந்தால் இன்னுமே சிக்கனம்- 'ஒரே மொக்க'  இரத்தின சுருக்கமாக முடித்து விடுவார்கள். ஒரு வேளை சுருங்கச் சொல்லி விளக்குதல் என்பது இதுதானோ? இரண்டும் கெட்டான் லட்சணமாய் 'கலக்குப்ஹை ' சொதப்புப்ஹை' என்று கலப்படம் வேறு. பாதி தமிழருக்கு 'ழ' என்கிற உச்சரிப்பே அந்நியமாய் போய் விட்டது. 'தமிழ்' என்பதே 'தமிளு ' என்று மருவி விட்டது. நடை முறையில் 'நல்ல' என்பது 'நள்ள ' என்றுதான் செவியில் விழுகிறது. கம்பன், வள்ளுவன்,இளங்கோ,பாரதி என்றொரு வரிசையை கரைத்து குடிக்க வேண்டாம். பேச்சுத் தமிழாகவே இருக்கட்டும், உருப்படியாக இருக்கிறதா என்றால், இல்லை என்றுதான்  சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. 'எங்கெங்கு காணினும் சக்தியடா ' என்றது போல் 'சப்ப மாட்டரு ', ரவுசு தாங்கல', கணக்கு பண்றான்',கடலை போடறான் என்பதாய் கொச்சைப்  பிரயோகங்கள்தான் கோலோச்சுகின்றன.

தாய் மொழியின் மேலான பற்றை, ஈடுபாட்டை,ஆளுமையை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு போய் சேர்க்காதது யார் குற்றம்? வீடும், வண்டியும், வங்கியில் பணமும் சேர்ப்பதற்கு ஏதுவான படிப்புதான் முக்கியம்- தமிழாவது தாய் மொழியாவது? குண்டு சட்டியில குதிரை ஓட்டப் போகிறாயா? பேசாம ஹிந்தி எடுத்துக்கோ, நார்த்ல போஸ்டிங் வந்தாலும் கஷ்டம் இல்ல...தர்ட் லாங்குவெஜ் பிரெஞ்ச் இல்ல ஜெர்மன் படி, ஏன்னா ஒரு foreign language கத்துக்கறது நல்லது ...இந்த நிலைமை உருவாக யார் காரணம்? பள்ளிகளில் ஆங்கிலம், கணக்கு, விஞ்ஞானம் கற்றுத் தரும் ஆசிரியர்களுக்கு பெற்றோர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் மரியாதை தமிழ் வாத்தியாருக்கு கிடைக்கிறதா? மாணவர்கள் கோடை விடுமுறை முடிந்து அடுத்த வகுப்புக்கு செல்லும் போது அந்த பிரிவுக்கு யார் கணக்கு,ஆங்கிலம்,விஞ்ஞானம் கற்றுத் தரும் ஆசிரியர் என்று மண்டையைக் குடைந்து கொள்ளும் பெற்றோர் யார் தமிழ் சொல்லித் தரப் போகிறார் என்று ஆவல் கொள்கிறார்களா? சொந்த தாய் மொழியின் மேல் ஏன் இந்த அசிரத்தை? 

ஜீன்ஸ் அணிந்து தலை விரித்து 'செம்மொழியான தமிழ் மொழியா....ம்ம்ம்ம்' என்று வாய் திறந்து பாடுவோரில் எத்தனை பேருக்கு தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து தெரியும்? ரொம்ப பேசினால் அதையும் ரீ மிக்ஸ் செய்து 'youth friendly ' என்கிற பேரில் YouTube ல் வைரல் ஆகச் செய்ய எல்லா விதமான முயற்ச்சிகளிலும் காசு இறைப்பார்கள்.

'சங்கம் வளர்த்த தமிழ்' என்று மேடைகளில் முழங்கினால் போதுமா? அந்த சங்கத் தமிழ் என்னவென்று பெரும்பான்மை தமிழர் அறிவரா ? மொழி, அதுவும் தாய் மொழி என்பது வெறும் வார்த்தை பரிமாற்றத்திற்க்கான கருவி மட்டுமா? ஒரு இனத்தின் பாரம்பரியமும், கலாச்சாரமும், வளர்ச்சியும் சேர்ந்த அடையாளம் இல்லையா? நவ நாகரீகம், வளர்ச்சி ,முன்னேற்றம் என்கிற பேரில் தன் இனத்தின் அடையாளத்தையே தொலைத்து நிற்கும் ஒரு தலைமுறையை உருவாக்கி , அந்த முண்டாசுக் கவிஞன் முன்பு கூறத் தகாதவன் ஒருவன்  கூறிய கொன்றிடல் போலொரு வார்த்தையை நாம் சிரத்தையாய் செயலாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.....

NDTV-We The people

There was this discussion quite a while back on the programme 'We The People' on Legalizing and De-criminalizing prostitution.To begin with I could not clearly understand the diff. between the two. Google came to my rescue and I now understand it as-

legalizing means  regulating it with certain dos and don'ts while de-criminalizing means not binding the profession per se with specific laws relating only to their profession but they have to abide by all other laws as any of the citizens.

One panelist raised a question- if we legalize prostitution, then are we ok with a brothel in our neighbourhood just like other service providers such as doctor, tailor,chemist, beauty parlour, grocer...? 

This set me thinking-

Can they -the brothels state their profession as 'commercial sex work' and apply for license, housing,commercial space, electricity meter? 

Can a woman of this profession apply for jobs stating her experience in the field and will she get acceptance?

Can they apply for health insurance or group insurance as companies do- what will be the impact on the insurance sector?

Will the stigma just vanish with this move?

I was comparing this to the wine shops - there's a regulation that wine shops should not be opened near housing societies or schools and that they can only sell and not act as bars serving liquor. But the reality is totally different . I have a wine shop at my back yard- my housing society of 11 buildings is on the main road with 2 buildings facing the road and others inside. The said two buildings are partly commercial- housing shops on the ground floor and flats in the remaining floors.  The one right behind my building has a wine shop so the rule 'not near residential areas' is violated. Moreover, the owner has made a partition of sorts with the cardboard cartons separating his shop from the others in the same line ( thank God for small mercies) and his clients are provided with plastic tumblers and they sit on the ground outside the shop and drink and when they've downed one too many, lie sprawled on the pavement conveniently. Very much a bar, sans a name board. I thought of writing to the authorities or to media but decided to be wiser than be foolhardy. It's obvious that he's thriving 'cos the powers that be are looking the other way resolutely.On the same floor, his neighbours are a hardware shop, a doctor,a grocer, a chemist and a shoe shop- but his is the only shop that is open with dedicated workers and clients as early as 7 a.m.

Will the world's oldest profession also operate the same way?

My sympathies are with those who are forced into this line. But what's the way forward?

In a place like India where jobs are hard to come by, how can these women be re habilitated and brought into the mainstream? Would I be comfortable engaging her as a maid or a nanny for my child (considering they are unskilled and don't have much of a choice to settle in other types of jobs) just as I won't be at peace  engaging a criminal out of prison as my driver or office assistant even if he had turned over a new leaf?

The dance bars in Bombay were shut down one fine morning in one sweep by banning all dance bars, without any thought about how all those associated with such bars will find sustenance-not just the dance girls, but the bar owners, bouncers, servers... the clientele used to turning to these bars for relaxation and entertainment felt deprived and looked out for gratification in ...you guessed right- in commercial sex workers. Many of the dance girls tried to earn  money through some other means but mostly turned to prostitution with not much choice. Now there is an idea of re-opening dance bars. Surprisingly Madhur Bhandarkar's movie 'Chandni Bar' portraying the sad state of nautch girls talked about this issue even before the dance bars got banned.

In the discussion on TV some one said' the act of prostitution per se won't be punished but if the woman had 'solicited' then she'll be booked' . Wah! what an idea! If she wasn't offering a service in return for money, there's no reason why she'd solicit in the first place right?

A Lie is a Lie and By Any Other Name, Sucks All the Same...

Written on 3rd June 2014

Lack of educational qualification has never been a moot point in Indian politics. So the brouhaha surrounding Ms Smriti Irani’s poll affidavits is misplaced. Fact remains though, that the alleged disparity has neither been denied nor admitted and an apology offered. And that cannot be brushed aside with the reply ‘judge me by my work’. The common man enjoys no such concessions. His application -even for admission into an educational institution – can be rejected outright if any of his claims in the said application is found to be erroneous  any time . Does ‘honesty’ merit anything at all in public domain? Maybe, ‘to err is human..in human resources’ after all!

And the way it appeared in PUne Mirror of 3rd June :

http://www.punemirror.in/columns/letters-to-the-editor/Still-ignoring-Adarsh/articleshow/35960687.cms

ஞாபகம் வரல்லையே , ஞாபகம் வரல்லையே

Posted on July 23, 2013

தினம் சொல்ற ஸ்லோகம்தான் என்னமோ தெரியலே இன்னிக்கு பாதியிலே மறந்து போச்சு!

சாயந்தரம் officeலேயிருந்து திரும்பி வரப்போ colony வாசல்ல இருந்த கடை முன்னாடி ஸ்கூட்டர நிறுத்திட்டு கொஞ்சம் சாமான் வாங்கிண்டு வண்டிய அப்படியே மறந்து போய் கால்நடையா வீட்டுக்கு திரும்பி வந்திருக்கேன், can you believe it?

இப்படித்தான் அன்னிக்கு முக்கியமா ஒரு விஷயம் விசாரிக்கணும்னு அக்காவுக்கு போன் பண்ணிட்டு எதுக்காக கூப்பிட்டோம்னே மறந்து போச்சு!

பையனும் ஒரு மாசமா போன் பண்ணி சொல்லிண்டு இருக்கான் 30ம் தேதி night land ஆவேன்னு. Calendarல குறிச்சு வெச்சும் மறந்து போய் திருப்பி திருப்பி எப்போன்னு யோசனையா இருக்கு…

இதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்ல, சாமான் லிஸ்ட purseல ரொம்ப ஞாபகமா வெச்சுண்டும் கடையிலே போய் எதையோ வாங்கிட்டு, purse திறந்து பணம் குடுத்தப்போ கூட  அந்த லிஸ்ட வெச்சது ஞாபகம் வரல்லைன்னா என்ன சொல்ல?

இப்படி ஒன்றா இரண்டா எடுத்து சொல்ல? மேலுக்கு கஜினி சூர்யா மாதிரின்னு சிரிச்சாலும் உள்ளுக்குள்ளே பயமா இருக்கு எங்கே Alzheimer ல கொண்டு போய் விட்டுடுமோன்னு…

நானும் உங்களை மாதிரிதான்… ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் கூட ஆப்சென்ட் மைண்டட்தானாம் தெரியுமா …ஆனால் நீங்கள் சொல்றா மாதிரி உள்ளுக்குள்ளே ஒதறல்தான். Pre Occupation, absent mindedness, memory loss, amnesia, call it what you will, is it here to stay? மருத்துவர்களும் அறிஞர்களும் என்ன சொல்வாரோ அறியேன் but I have devised some interesting ways to keep my cells exercised-some may find it plain silly, but what the heck … So here I go..

Solve crossword puzzles- சிவாஜி வாயிலே ஜிலேபி எல்லாம் இதில் சேர்த்தியில்ல.

Solve Sudoku- சொடக்கு இல்ல Sudoku the number puzzle.

Write at least 5 lines with the other hand.

At least alphabets A to Zஅ mirror image மாதிரி எழுதிப் பார்க்கணும் .

Walk backwards-only within the safe confines of my home, that too with prior intimation to all inmates ( reverse action too has more than equal and opposite reaction- இது என்னோட அனுபவத்துல நான் கண்ட fourth law of motion).

வெட்டியா இருக்கற சமயங்களில் இப்படியெல்லாம் ஒரு வினா விடை track நமக்கு நாமே ஓட்டிக்கலாம்-

கமல் ரஜனி ஜோடி எத்தனை சினிமாவிலே நடித்திருக்கிறார்கள் ?

ரஜனி ஸ்ரீதேவிக்கு சகோதரனாய் நடித்த படம் எது?

தமிழ் சினிமாவில் பெண் பார்க்கும் படலம் வரும் சீனில் பாடல்கள் என்னென்ன?

நாயகனோ நாயகியோ இசைக் கருவி வாசிப்பதாய் வரும் பாடல்கள் எவை?

ஊர்திகளில் பயணம் செய்வது போல் வரும் பாடல் காட்சிகள் எவை?

Slow motion வரும் பாடல் காட்சிகள் எவை?

மலர் என்று தொடங்கும் பாடல்கள் , ஏதோ ஒரு எண்ணுடன் தொடங்கும் பாடல்கள், ஏதோ ஒரு நிறத்தின் பெயரில் தொடங்கும் பாடல்கள்,அல்லதோ ஆங்கில வார்த்தைகள் இடையில் வரும் பாடல்கள் …

சினிமாவின் டைட்டில் பாடலின் வரியிலே வரும் பாடல்கள், carnatic ராகங்களில் அமைந்த பாடல்கள், தமிழ் ஹிந்தி இரண்டிலும் ஒரே tuneல் அமைந்த பாடல்கள்…

Dream sequence பாடல்கள், மொட்டை மாடி/கார்டன்/hill station/பீச்/historical sites/ foreign locations போன்ற இடங்களில் படம் பிடித்த பாடல்கள்…

ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் தூக்கி சாப்பிடும் ஒரு activity என்ன சொல்லவா…நீங்களே by now guess செய்திருப்பீர்கள்..yes, you are absolutely correct! Google mailல் பாஷை மாத்தி மாத்தி டைப் செய்வதுதான் அது!

Letter to the Editor

Posted on July 29, 2013by luvsuksam

The suspension of daring young IAS officer Durga Nagpal who took on the sand mining mafia with connections in high places, gives one a scary sense of deja vu (dna,29.7.13). One can’t help remembering whistle blowers Manjunath Shanmugam and Satyendra Dubey who paid with their very lives, fighting corruption and malpractices in their field of operation. Activists and media should keep a relentless vigil on such matters and ensure that honest officials don’t get harassed and more importantly, that criminals don’t go scot free.

The Dark Ages Are Here

Written on 2nd August 2012

For the second time in the last 2 days, 19 states of N India, Eastern India suffered a power outage on account of grid collapse. read the article from Pune Mirror and my letter to it’s editor.

Dear Sir,

This is with reference to ‘Dark Age: 60 crore hit as power snaps in 19 states’ (PM dt 1st Aug 2012). It was not just a grid collapse but a complete breakdown of governance. An outrageous outage of such proportion would have resulted in the axing of a host of officials, elsewhere. But in our ‘shining even amidst darkness India’ the minister is rewarded with a promotion to a more sensitive portfolio.Isn’t accountability part of his job profile or KRA? The darkness that half the nation plunged into, has ironically thrown light yet again on the appalling circus called UPA government. With a shameless and hopeless government  that couldn’t care any less, in power, the man on the street as usual, is helpless.

Debate on MTP

Written on 21st July 2012

Recently there was this debate on MTP in Vijay TV’s Neeyaa Naanaa programme.

My two cents:

பல பேர் ஒரு விதமாய் வாதம் செய்கிறார்கள்- I mean the ones against MTP even in cases diagnosed with congenital abnormalities -நல்ல விதமாய் பிறந்து சில வருடங்கள் கழித்து எதாவது விபத்து நேர்ந்து அதனால் அந்த குழந்தைக்கு கை, கால், புத்தி சுவாதீனம் இல்லாமல் போனால் அப்போ நாம் லட்சம் லட்சம் ஆனாலும் செலவு பண்ணி வைத்யம் பார்க்க மாட்டோமா என்று.விதியை நொந்தாலும் இப்போ நிலைமையை சமாளிக்க முயல்பவர்கள் ஏன் அதே போல் எப்போ எப்படிப்பட்ட குழந்தை பிறந்தாலும் சமாளிக்கக் கூடாது என்று… 

இப்படி விதியை துணைக்கு அழைப்பவர்கள் விதிப்படி குழந்தை எப்படியோ பிறந்தாயிற்று, அது தன் விதிப்படி எப்படியோ வளர்ந்து விட்டு போகட்டும் என்று விட்டு விடுவார்களா? அது டாக்டர் ஆக வேண்டும், engineer ஆக வேண்டும்,டான்ஸ் ஆடணும், கிரிக்கெட் ஆடணும் என்று ஓடி ஓடி tuition கிளாஸ் , ஹாபி கிளாஸ் என்று ஏன் அலைகிறார்கள்? உடம்புக்கு சுகம் இல்லை என்றால் தெய்வ சங்கல்பம் என்று விட வேண்டியதுதானே , ஏன் டாக்டரிடம் ஓடுகிறார்கள்? விதியை மதியால் வெல்லலாம் என்று தானே? அதே மதியை ஆரம்பத்திலேயே உபயோகித்தால் என்ன பிழை? 

மேலும் in case of complications when either the mother or the baby alone can be saved the choice is heavily tilted in favour of the mother-how can one justify that choice? உயிரிலே சின்ன உயிரென்ன பெரிய உயிரென்ன-அப்பொழுது எந்த நீதி சாஸ்திரம் இது உயிர்கொலை இல்லை என்கின்றது?

  அதுவும் இந்தியா போன்ற ஆணாதிக்கம் நிறைந்த நாட்டில்  MTP யை legalize செய்தது ஒரு வரப்ரசாதம் பல பெண்களுக்கு-கரு உருவாவதற்கு அன்றி வேறு எந்த ஒரு விஷயத்திற்கும் ஆதாரமாகவோ ஆதரவாகவோ இருக்க ஆண் மகன் முன் வராத குடும்பங்களில் ஒரு பெண், குழந்தையை சுமப்பதற்கும் அதை பெற்றெடுத்து வளர்ப்பதற்கும் படும் இன்னல்கள் பாரத்தால் தெரியாது, அனுபவித்தால் தான் தெரியும். 

One should aim at bringing forth a member of the society, not just a number in the society.The society which cries foul at MTP- how supportive is it if the family suffers economic, social, medical,educational or occupational hurdles- what is the society’s contribution towards providing education to dyslexic or autistic children, towards making buses, trains, buildings accessible to wheelchair ridden citizens, towards accepting and rehabilitating the differently abled- one can go on..It’s one thing to mouth ‘holier than thou’ sermons and it’s another to actually step out and offer succour or fight for changes..